Zaterdag 8 juni: Moab (UT) – Durango (CO)
Als om 6 uur de wekker gaat, kunnen we maar moeilijk wakker worden. Voor het eerst deze vakantie snoozen we de wekker. De planning is om voor 8 uur in de auto te zitten en dat lukt! Nadat we ons ontbijtje weer genuttigd hebben (waar het overigens ontzettend druk was, om half 7! Er heeft een bus met ouderen hier in het hotel geslapen en aangezien het een georganiseerde tour is, staan ze uiteraard ook vroeg op) en onze koffers ingepakt hebben, zitten we iets na half 8 in de auto. We rijden vandaag een behoorlijk stuk, dus alle extra tijd is welkom.
We rijden Moab uit en rijden dan de Scenic Byway U-128 op. Voor een groot deel rijden we eerst langs de Colorado River en herkennen we de plekken waar we met de Moab Jett hebben gevaren. Het is een prachtige scenic route, zo langs de rivier.
Als we bijna bij de snelweg I-70 zijn, rijden we door het spookstadje Cisco. Dit stadje werd opgericht als een water-opvulling-station voor stoomlocomotieven langs de hoofdlijn van Denver en Rio Grande Western Railroad. In eerste instantie rijden we het voorbij omdat we ons niet kunnen voorstellen dat het dit is. Het ziet er té verlaten uit. Maar als blijkt dat het tóch echt wel Cisco is, draaien we om. Het mag met recht een spookstadje genoemd worden. Echt alles is verlaten. Al doet een bordje anders denken..
Dit ziet er zo veel beter uit als Calico Ghosttown bij Las Vegas. Dat is gewoon één commerciële bedoeling. Dit is gewoon echt verlaten. Alhoewel, iets verderop lijkt een huis gewoon wel bewoond. We zien ook een hok met kippen, dus dat zal dan wel bij het bewoonde stuk horen. We besluiten daar niet naar toe te gaan, aangezien je dan in feite over iemands privé erf loopt en dat lijkt ons niet de bedoeling. Of het bewoond wordt door originele bewoners of door krakers, dat weten we niet.
Na een minuut of twintig dwalen langs de verlaten huizen, campers en auto’s vervolgen we onze weg weer. Niet lang daarna rijden we de Interstate op. Na een goed kwartier rijden, zien we het welkomstbord van de staat Colorado.
We maken een kleine stop en rijden dan weer verder. Bij het visitor center van Colorado in Fruita maken we een (toilet)-stop, nemen een paar boekjes en folders mee en lopen dan naar het parkje tegenover het Visitor Center. Hier staat een memorial opgericht ter nagedachtenis voor de Vietnam oorlog. Een grote helikopter pronkt in de lucht en een mooi beeld van ouders welke hun zoon weer verwelkomen na uitzending. Op het bankje ernaast staat geschreven dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat je zoon of dochter terugkomt van uitzending. Eigenlijk is het best een aangrijpend beeld zo.
We vervolgen onze weg naar Colorado National Monument, wat op een steenworp afstand ligt. Al tanken we de auto eerst weer helemaal vol. Net voor het park maken we uiteraard weer een foto van het welkomstbord en iets verderop laten we onze Annual parkenpas zien.
Ondanks dat dit geen National Park is, is de pas toch geldig. Eigenlijk is de theorie ‘als er National in de naam zit, dan is hij geldig’.
Als eerste stoppen we bij Redlands View. Een prachtig uitzicht over de weg waar we net het park binnen kwamen.
Iets verderop stoppen we bij Balanced Rock View en zien inderdaad een rots balanceren. Het is wel lastig om een foto te maken, aangezien de zon er vrijwel achter zit.
Nadat we een stop hebben gemaakt bij Historic Trails View, komen we bij het Visitor Center.
Als we de auto willen parkeren, zien we dat alle parkeerplaatsen bezet zijn. Nou zeg. Maar als we nogmaals een rondje rijden, kunnen we gelukkig wel parkeren. Het visitor center zelf is niet zo groot en we zijn dan ook weer snel onderweg. Achtereenvolgens stoppen we bij Independence Monument, Grand View en Coke Ovens Overlook. Daarna slaan we een paar views over. Het lijkt op een gegeven moment natuurlijk toch wel een beetje van hetzelfde. Al zijn de Coke Ovens natuurlijk wel iets aparts.
Dan volgen er weer een paar uitkijkpunten na elkaar: Upper Ute Canyon, Fallen Rock, Ute Canyon View, Red Canyon en Cold Shivers Point. Vooral de Ute Canyon en Upper Ute zijn erg mooi.
We rijden het park weer uit en als we iets verder stoppen om wederom het welkomstbord op de foto te zetten, hoor ik in de verte een dame roepen uit het controlehok dat we terug moeten komen. Oh, wat dan?
We krijgen een klein standje van de dame. Ze vertelt ons dat we een stopbord genegeerd hebben. Ook bij het verlaten van het park, ondanks dat je niets meer hoeft te laten zien, dien je even te stoppen. Woops, sorry mevrouw… deden we niet expres. En dan mogen we alsnog doorrijden.
Als we de Tom Tom in willen stellen naar onze volgende stop, lukt het ons niet om het te vinden. Via de navigatie op Martijns telefoon lukt het wel. De Tom Tom stellen we in op Silverton, zodat we weten waar we morgen heen gaan met de trein 
Martijns Maps.me staat ingesteld op het Purgatory resort. Hier willen we met de Inferno Mountain Coaster. Dit is geen achtbaan, maar een soort rodelbaan. Deze baan is maar geopend tot 17.00 uur. Dat is dan ook de reden waarom we erg vroeg vertrokken zijn uit Moab. Het is half 1 en volgens maps.me is het ongeveer drie uur rijden. Dat zou betekenen dat we rond half 4 aankomen bij Purgatory. Tijd genoeg dus!
Als we een uur onderweg zijn, stoppen we in Montrose bij een Mac Donalds. De blaas heeft een pauze nodig en wij eigenlijk ook wel. We hebben nog niet geluncht, maar een broodje van de Mac hebben we geen zin in. Dan zien we dat ze hier World Wide Favorites hebben.
Ook Nederland is vertegenwoordigd met de ‘Stroopwafel McFlurry’. Martijn wil deze graag proberen. Ik ga voor een gezondere optie en kies voor de Fruit & Yoghurt Parfait. Het duurt alleen wel erg lang allemaal voordat we onze bestelling krijgen. Na een kwartier krijgen we pas onze ‘lunch’. Mijn yoghurt is wel aan de kleine kant, maar dat is natuurlijk alleen maar goed. Gezond bezig Linda!
Rond kwart over twee rijden we weer verder. Inmiddels staat de aankomsttijd op kwart over vier. Oeh, hopelijk hebben we niet te veel tegenslag onderweg. Dan rijden we het plaatsje Ouray in. Het ziet er erg gezellig uit. Vanaf hier begint ook de Million Dollar Highway. We hebben de Go Pro inmiddels geïnstalleerd op het dashboard, want we willen kijken of een timelapse van deze Scenic Byway leuk is 
We beginnen al gelijk goed met een paar haarspeldbochten. Het is alleen erg jammer dat er twee campers voor ons zitten. Daardoor gaan we natuurlijk niet zo snel. Al is dat niet ons grootste ‘ergernis’. Door de camper zien we niet veel voor ons. Iets verderop stoppen we dan ook bij een uitzichtpunt (Bear Creek Falls). Dan gaan we weer verder en rijden we af en toe letterlijk op het randje van de afgrond. Er zijn namelijk geen vangrails of bermen te bekennen, dus het is goed opletten. Dan zitten we weer achter één van de campers, maar gelukkig is de weg af en toe ook gewoon (saai) rechtdoor, als je tussen twee bergpassen in rijdt. Hierdoor kunnen we de camper dus inhalen. Oh, dat is fijn… geen grote wagen voor je uitzicht. Hard rijden gaat echter niet, want dat zou erg gevaarlijk zijn.
Dan rijden we Silverton in. Haai! Tot morgen! Het ziet er in ieder geval uit als een leuk klein stadje.
Even verderop, als we over de Molas Pass rijden, stoppen we weer even bij een uitzichtpunt. Er ligt overal nog sneeuw en dat geeft een prachtig gezicht. De Million Dollar Highway mag zich met recht één van de mooiste bergpassen van Amerika noemen.
Door deze stop komen we uiteindelijk om half 5 aan bij Purgatory Resort. We zoeken een parkeerplaats op, maar hoe komen we nu bij de Mountain Coaster? Het is een behoorlijk groot resort. Ohnee toch, straks zijn we te laat omdat we het niet meteen konden vinden. We besluiten maar gewoon het resort op te lopen en het dan aan iemand te vragen.
Dan zien we een bord waar je tickets kunt kopen, maar wat is dat nou? Gesloten? Het zou tot 17.00 uur open zijn volgens de website. Maar er staat dat het al gesloten is vanaf 16.00 uur. Nou zeg…
We lopen wat over het terrein en bij één van de kabelbanen vertelt een jongeman dat het gesloten is. Dus wij doen een soort van ‘beklacht’, aangezien we een beetje teleurgesteld zijn dat het al gesloten is. Hij vertelt ons dat de kabelbaan inderdaad al gesloten is, maar de Inferno Coaster nog niet hoor. Maar hoe komen we dan aan tickets, want die is al gesloten. Hij begrijpt het zelf ook niet helemaal. Hij vraagt ons om morgen gewoon terug te komen. Ja, dát gaat dus niet.
We lopen weer terug naar de ticketverkoop en zien dat we niet goed gelezen hebben. De verkoopramen zijn inderdaad gesloten, maar voor tickets kun je naar binnen toe lopen. Ahhh, nou laten we dat maar doen dan. Daar zit een meisje achter de balie en vraagt ons of we de voorwaarden al gelezen en ondertekend hebben. Ehm, nee… En we mogen onze naam, geboortedatum en handtekening in de computer zetten. Dan rekenen we af voor de Mountain Coaster á 20 dollar per persoon. Behoorlijk aan de prijs voor een minuut of twee á drie, maar we hebben wel eens vaker veel geld uitgegeven voor één achtbaan. Je hebt een hobby of je hebt het niet he
Ze vertelt ons dat we nog zo’n 20 minuten hebben. Nou, dat moet wel lukken. We lopen richting de Mountain Coaster. Ik neem als eerste plaats en de jongeman begint uit te leggen. Maar ik ben meer bezig met de foto welke Martijn van me wil nemen. De jongeman vraagt me of ik het allemaal wel begrepen heb. Ja hoor, het is niet mijn eerste keer op zo’n ding he.
Met een kabellift gaan we ieder in een karretje naar boven. Dan worden we losgelaten en roetsjen we naar beneden. Hm, hij gaat niet zo hard. Ofja, hij gaat wel hard, maar we zijn hem harder gewend. Ook schudt hij nogal veel. Beetje jammer. Maar verder is de rit leuk en de lengte ervan ook zeker wel een dikke prima. Maar 20 dollar vinden we hem eigenlijk niet waard. Naja ach, ze zijn al uitgegeven…
Daarna lopen we nog wat rond over het terrein en zien een bar met heerlijke muziek. Omdat we nog een stuk moeten rijden, nemen we beide een alcoholvrij biertje. De bartender maakt hem open en vertelt ons dan wat ze kosten: 7,25 dollar per flesje. Woops, we hadden beter eerst kunnen vragen wat het kost. Bedoel, het is een ALCOHOLVRIJ biertje. Ach ja, gaan we er ook eens uitgebreid van genieten. We nemen plaats in plastic relaxstoelen welke op het grasveldje staan.
Het resort blijkt wifi te hebben, dus we vermaken ons opperbest. Na een minuut of drie zien we dat de bar is gesloten. Bam, het is 17.00 uur, alles gaat dicht. Meteen de sfeer weg. Alhoewel, de lekkere muziek blijft wel draaien. Mooi.
Na een half uurtje vervolgen we onze weg. Inmiddels hebben we de Tom Tom op een Walmart in Durango ingesteld. We hebben weer nieuw water nodig, want onze 40 flesjes zijn bijna op. En verder zien we wel wat er nog meer blijft plakken. Onderweg zien we ineens de trein van Durango-Silverton. Ofja, hij is onderweg terug naar Durango. Iets verderop stoppen we even langs de kant om er foto’s van te maken en te filmen. Het ziet er echt erg leuk uit. Erg benieuwd morgen.
Dan na drie kwartier rijden vanaf Purgatory rijden we de parkeerplaats van de Walmart op. We dwalen wat rond en zoeken ondertussen het adres van de Applebees op. Daar hebben we eigenlijk wel weer eens zin in. In de voorgaande plaatsen als Bryce, Torrey en Moab waren er geen restaurantketens aanwezig. Nadat we onze boodschappen afgerekend hebben, rijden we naar de Applebees. Het is vrij druk, maar kunnen gelukkig nog net een parkeerplekje vinden.
We gaan vandaag voor de 2 voor 22 dollar menu. Dat betekent dat je één voorgerechtje mag uitkiezen om te delen en ieder een hoofdgerecht. En dat voor 22 dollar. Geen geld toch? Je mag als voorgerecht ook kiezen voor twee side-salads. En daar kiezen we voor, beide een caesar salad. Als hoofdgerecht kiest Martijn voor de Fiesta Lime Chicken en ik ga wederom op de gezonde tour en kies voor een 6 oz Top Sirloin (dat is circa 170 gram). Daarbij mag ik ook weer twee sides kiezen en dat wordt voor mij de aardappelpuree met knoflook en de sperziebonen met knoflookpoeder. Ik ben eigenlijk niet zo van de sperziebonen, maar met knoflook smaakt alles lekker. Ja toch? Verder kiezen we niet voor een biertje, maar gewoon voor fris (Mountain Dew en Diet Pepsi). We zijn goed bezig, al vinden we zelf Alhoewel het eten van Martijn natuurlijk niet al te gezond is, hahaha….
Dan rijden we naar ons hotel: Quality Inn. We checken in en worden door een ontzettend vriendelijk meisje geholpen. Zo veel beter dan ‘het kind’ wat achter de balie zat in Moab. Daar was ze vooral ongeïnteresseerd. Een goede morgen kon er nog niet eens vanaf.
We worden zelfs verwelkomt op een bordje wat op de balie staat. Wat leuk! En als Platinum Elite Member mogen we ook nog eens een zakje chips uitkiezen. Lekker hoor.
We krijgen kamernummer 109 en dit ligt in een gebouw verder. We parkeren de auto aan de zijkant van onze kamer en zien dan dat het een mindervalide kamer is. Oh, oke… dat geeft vaak wel meer ruimte. We doen de deur open en daar staat een Kingbed met daarnaast een behoorlijk grote bank. Wat ik zeg: een grote kamer. De koffers worden gepakt en Friends gaat weer aan op de TV.
Vandaag gaan we niet al te laat slapen, want morgen is het wederom vroeg dag. Wanneer mogen we nou eens uitslapen? Onze reisleider is echt een slavendrijver hoor. Oh, maar wacht eens… dat ben ik zelf! Whoops 
Aantal gereden mijlen: 306 (492 km)
Weertype: zonnig, tussen de 25 en 30 graden